සාමාන්ය පුරවැසියෙකුගේ මුළු වැටුපම එකතු කළත් නිවසක් මිලදී ගැනීමට අඩසියවසක් ගත වෙනවා.
2026 වසරේදී ගෝලීය වශයෙන් සාමාන්ය දේශීය පුරවැසියෙකුට දේපළ මිලදී ගැනීමට දුෂ්කරම නගරය බවට කොළඹ නගරය පවත්වා තිබෙනවා.
මෙය දේපළ වටිනාකම් සහ රටේ දළ වැටුප් අතර බරපතල පරස්පරතාවයන් සනිටුහන් කරන බව අනාවරණය කර ඇත්තේ Numbeo දේපල ආයෝජන දර්ශකය මඟිනි.
නවතම Numbeo දේපල ආයෝජන දර්ශකයට අනුව, ශ්රී ලංකාවේ වාණිජ ප්රාග්ධනය එනම් දේපළ මිල සහ ආදායම අතර අනුපාතය 55.1 කි. එය ලොව පුරා නිරීක්ෂණය කරන ලද සියලුම නගර 395 අතර ඉහළම අගය බව පැවසෙනවා.
මේ අනුව සාමාන්ය පුරවැසියෙකුට, නිවාස හිමිකාරිත්වයේ අපේක්ෂාව ෂැංහයි, හොංකොං හෝ මුම්බායි වලටත් වඩා සංඛ්යානමය වශයෙන් දුරස්ථ බවක් පෙන්නුම් කරන්නක් බවයි පැවසෙන්නේ.
කොළඹ නගරයේ 55.1 ලකුණු වලින් පෙනී යන්නේ නිවසක මුළු ආදායම වෙනත් වියදම් නොමැතිව යොදවනු ලැබූවද සම්මත මහල් නිවාසයක් මිලදී ගැනීම සඳහා අඩ සියවසකට වඩා වැඩි කාලයක් ගතවනු ඇති බවයි. මෙම අගය කලාපීය සගයන්ට වඩා ඉහළ අගයකි. කත්මණ්ඩු 39.2 අනුපාතයක් සමඟ ගෝලීය වශයෙන් දෙවන ස්ථානයේ සිටින අතර මැනිලා 35.9 අනුපාතයක් සමඟින් තෙවැනි ස්ථානයේ පසු වෙනවා.
ඉහළ දේපළ වෙළඳාම් ඝනත්වය සහ පිරිවැය උපුටා දක්වන මුම්බායි පවා 33.3 ක සැලකිය යුතු ලෙස අඩු අනුපාතයක් සමඟ අටවැනි ස්ථානයේ පසුවන බවයි පැවසෙන්නේ.
දත්ත වලට අනුව කොළඹ නගරයේ සාමාන්ය මාසික ශුද්ධ වැටුප රු.70,452 ක් පමණ වෙනවා. ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ව, නගර මධ්යයේ මහල් නිවාසයක් මිලදී ගැනීමේ මිල වර්ග අඩියකට රු.108,442 ක් පමණය. මේ අනුව සම්පූර්ණ මාසික වැටුප් යොදවනු ලැබුවද ප්රධාන නේවාසික ඉඩක එක් වර්ග අඩියක්වත් මිලදී ගැනීමට හැකියාව නොලැබෙන බවයි වාර්තාව පෙන්වා දෙන්නේ. නගර මධ්යයෙන් පිටත පවා, වර්ග අඩියක මිල රු.36,238 ක් පමණ ඉහළ මට්ටමක පවතින අතර එය සාමාන්ය මාසික වැටුපෙන් අඩකට වඩා වැඩිය.